دوستت دارم...

دوستت دارم به وسعت آن چيزي که آنقدر بزرگ است که بزرگش نميدانند .
دوستت دارم به وسعت آسمان دلت ، دلي که دلم به شوق شنيدن تپشهاي معصومانه اش در سينه مي تپد .

دهانت را مي‌بويند

مبادا كه گفته باشي دوستت مي‌دارم.

دلت را مي‌پويند

مبادا شعله اي در آن نهان باشد

روزگار غريبي ‌ست ، نازنين

و عشق را

كنار تيرك راهبند

تازيانه مي‌زنند .

عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

در اين بن بست كج و پيچ سرما

آتش را به سوختبار سرود و شعر

فروزان مي‌دارند .

به انديشيدن خطر مكن .

روزگار غريبي‌ست ، نازنين

آنكه بر در مي‌كوبد شباهنگام

به كشتن چراغ آمده است .

نور را در پستوي خانه نهان بايد كرد

آنك ، قصابانند

بر گذرگاه‌ها مستقر

با كنده و ساطوري خونالود

روزگار غريبي ‌ست ، نازنين

و تبسم را بر لب ‌ها جراحي مي‌كنند

و ترانه را بر دهان .

شوق را در پستوي خانه نهان بايد كرد

كباب قناري

بر آتش سوسن و ياس

روزگار غريبي‌ست ، نازنين

ابليس پيروز مست

سور عزاي ما را بر سفره نشسته است .

خدا را در پستوي خانه نهان بايد كرد

هيچكي از رفتن من غصه نخورد هيچكي با موندن من شاد نشد
وقتي رفتم كسي قلبش نگرفت بغض هيچ آدمي فرياد نشد
چشمي با رفتن من خيره نموند به در و به آسمون و پنجره
مي دونم٬خيلي ها گفتن چيزي نيست اين كه ماتم نداره٬ بذار بره
هيچكسي نگاش برام ابري نشد زلزله هيچ دلي رو تكون نداد
راس راسي٬واسه كسي مهم نبود نه كه فكر كني بود و نشون نداد
دم رفتن كسي حرفي نمي زد همه ساكت بودن و بي سر صدا
يه نگهبان كه ما رو نيگا مي كرد زير لب گفت٬ به سلامتي كجا؟
اشك و خندم دو تايي كنار هم با يه لحن مهربون جواب دادن
اين سوال مهربون و بي ريا پرسش ساده ي يه غريبه بود
كسي كه اسم من رو نمي دونست زير چشماش غمي بود٬داغ و كبود
بهتره اهالي رويامون رو بدون توقعي٬جواب كنيم...
نبايد حتي رو بهترين كسا توي بدترين جاها٬حساب كنيم

                                                 --------------------------------------------------------------------

(( حرفي از جنس باران ))
تكرار يك حرف به روي لبانم

هيچگاه خسته ام نمي كند

در روز و شب

خواب و بيداري

مستي و هشياري

آن حرف از ذهنم پرواز نمي كند

اگر مرا چو عيسي به صليب بكشند

چون ابراهيم به آتش اندازند

و چون حسين به شهادت رسانند

آن حرف لبانم را رها نميكند

گذر زمان

شادي و غصه

و حسرت و اندوه

آن حرف را از من جدا نميكند

آن حرف اسم توست كه همواره در فلبم بوده و خواهد ماند

چرا كه اسمت

در تمام تنم

مي جوشد و جريان دارد

  عشق یعنی مستی و دیوانگی ،

عشق یعنی با جهان بیگانگی ،

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر ،

عشق یعنی سجده با چشم تر ،

عشق یعنی سر به دار آویختن ،

عشق یعنی اشک حسرت ریختن ،

عشق یعنی در جهان رسوا شدن ،

عشق یعنی مست و بی پروا شدن ،

عشق یعنی سوختن و ساختن ،

عشق یعنی زندگی را باختن ،

عشق یعنی انتظار و انتظار ،

عشق یعنی هرچه بینی عکس یار ،

عشق یعنی دیده بر در دوختن ،

عشق یعنی در فراقش سوختن ،

عشق یعنی لحظه های التهاب ،

عشق یعنی لحظه های ناب ،

عشق یعنی سوز نی،آه شبان ،

عشق یعنی رنگین کمان ،

عشق یعنی شاعر دلسوخته ،

عشق یعنی آتش افروخته ،

عشق یعنی شعله خرمن زدن ،

عشق یعنی با پرستو پر زدن ،

عشق یعنی آب بر آذر زدن ،

عشق یعنی چون محمّد پا به راه ،

عشق یعنی همچون یوسف قعر چاه ،

عشق یعنی زاهد امّا بت پرست ،

عشق یعنی همچون من شیدا شدن ،

عشق یعنی قطره بر دریا شدن ،

عشق یعنی شقایق غرق خون ،

عشق یعنی دردو محنت بر درون ،

عشق یعنی یک تبلور،یک سرود ،

عشق یعنی یک سلام،یک درود
 

به زير باران مي روم و هم نوا با گريه ي اسمان مي گريم تا كسي اشك هاي مرا نبيند.
به زير باران مي روم و فرياد مي زنم تا صداي فريادم با فرياد اسمان يكي شود. به زير باران مي روم تا ناله هاي دلم با ناله هاي باد يكي شود و كسي شاهد شكستن روح خسته ام نباشد.
به زير باران مي روم و تكيه به همان درخت بيد مجنون كنار جاده كه يادگاري هايمان را روي ان مي نوشتيم به انتظارت خواهم ماند , تا به زير هر يك از قدمهايت گل سرخي بگذارم.
مي دانم خواهي امد و دستان سردم را در دستان گرمت خواهي گرفت تابا هم به سرزمين ارزوها برويم .........

در شب خاکستری وسرد که ستارگان فراموش کرده اند

       آسمان بدون آنها    چقدر دلگیر و تنهاست 

به دیدارم بیا امشب

در این تاریکی شبها

که من در بستر سردم

به یادت خفته ام تنها

در غم را به روی خویش می بندم

تو در خوابی

نمی دانی

که من با یاد چشمانت

چگونه زار می گریم

چگونه زار می گریم

زار.....

 

خسته ام

خسته از " آمدن " و از " رفتن "

خسته از " ماندن و " پژمردن "

خسته ام از " هست "

خسته ام از " نیست "

خسته ام از " خویش "

و در این خستگی مرموز

و در این خستگی محتوم

به پیام تو ،

دل آرام .

به امید تو ،

شبم روشن .

و به یاد تو ،   

           وجودم شاد ....

           وجودم شاد ...

           وجودم شاد ..
                                   

                         علی حائری

 

باهم ميشه مثل ماه درخشيد
ميشه به زمين ستاره بخشيد
با هم ميشه تو روزهاي ابري
از گم شدن خورشيد نتر سيد
با هم ميشه آفتابو صدا کرد
پاک و معتبر مثل طلا کرد
با هم ميشه سنگ بي صدا رو
با ناز ترانه آشنا کرد
با هم پشت ما کوه
نمي ترسيم ، نمي افتيم ، نمي بازي

این آواز نمي ميره تا وقتي ما هم آوازيم
دو تازه غصه ها مي خواد بتازه
شب و روزطعنه ي دشمن دوباره
بباره از در و ديوار بباره
با هم پشت ما کوه
نمي ترسيم ، نمي افتيم ، نمي بازيم
اينها باز نمي ميره تا وقتي ما هم آوازيم

نمي خواهي معشوق مرا بشناسي؟! معشوق من آن بالاست، ستاره اي که هر شب ديوانه تر از پيشم مي کند. ستاره اي که با هر نگاهش با من عشق بازي مي کند، خوب گوش کن. معشوق من همان ستاره سهيلي است که يک شب از آسمان دلم رد شد! نفهميدم چه شد، ولي مهرش به دلم نشست

تولدي ديگر
همه ي هستي من آيه ي تاريکيست
که ترا در خود تکرار کنان
به سحرگاه شگفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه کشيدم، آه
من در اين آيه ترا
به درخت و آب وآتش پيوند زدم

زندگي شايد
يک خيابان درازست که هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد
زندگي شايد
ريسمانيست که مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد
زندگي شايد طفليست که از مدرسه بر مي گردد

زندگي شايد افروختن سيگاري باشد، در فاصله ي رخوتناک دو هماغوشي

يا عبور گيج رهگذري باشد
که کلاه از سر بر مي دارد
و به يک رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد" صبح بخير"

زندگي شايد آن لحظه ي مسدوديست
که نگاه، در ني ني چشمان تو خود را ويران مي سازد
و در اين حسي است
که من آنرا با ادراک ماه و با در يافت ظلمت خواهم آميخت

در اتاقي که به اندازه ي يک تنهاييست
دل من
که به اندازه ي يک عشقست
به بهانه هاي ساده ي خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گل هل در گلدان
به نهالي که تو در باغچه ي خانه مان کاشته اي
وبه آواز قناري ها
که به اندازه ي يک پنجره مي خوانند

                                                                           فروغ فرخزاد

ای ذخیره ام در حال غمزدگی وای همدمم در سختی و ای سرپرستم در نعمت و ای منتهای شوق و رغبت من نوئی پوشاننده زشتیم و امان بخش ترس و بیمم ونادیده گیر لغزشم
پس بیامرز خطای مرا ای مهربان ترین مهربانان
خدایا تو را بخوانم در مورد اندوهی که بر طرفش نکند کسی جز تو و در مورد رحمتی که نرسد جز به وسیله ی تو و برای گرفتگی که بر طرفش نکند جز تو و در مورد شوقی که بدان نتواند رسید جز به توفیق تو و در مورد حاجتی که کسی آن را بر نیاورد جز تو
خدایا همچنان که شان تو بود که اجازه فرمودی به من از تو درخواست کنم و به من مهر ورزیدی به وسیله ی یاد آوری ات
پس باید چنین باشد از شان تو ای آقای من که اجابتم فرمائی در آنچه تو را خواندم و عایدات فزون بخشی باشد در آنچه امید به تو دارم و نجاتم دهی از آنچه به تو پناه آوردم در باره اش . و اگر من شایستگی ندارم که برسم به رحمت و مهر تو همانا رحمت تو شایسته است به من برسد و مرا فراگیرد و اگر من شایستگی اجابت دعا را ندارم ولی تو اهل فضلی و رحمتت همه چیز را شامل گردد پس باید مرا هم شامل گردد
ای خدای من ای خدای کریم از تو خواهم به حق ذات بزرگوارت که درود فرستی بر محمد و خاندانش و این که بگشایی اندوه دلم را بر طرف کنی گرفتاری و غصه ام را و به رحمت خود به من رحم کنی و روزیم گردانی از فضل خود که به راستی تو شنوای دعائی و نزدیک و پاسخ دهنده هستی

بوسه ی باد خزونی با هزار نامهربونی
زیر گوش برگ تنها میگه طعمه ی خزونی
برگ سبز وتروتازه رنگ سبزشو می بازه
برق بوسه های بادو وحشت روزهای تازه
می کنه دل از درخت می شه آواره ی کوچه
کوچه ای که یادگاره روزایه رفته و پوچه
می شینه گوشه ی کوچه چشم به آسمون می دوزه
می کنه یاد گذشته  دل از غصه می سوزه
یاد باد یاد گذشته شاد باد
تو دل زرد و تهی در حسرته بیداد باد
یاد روزهایی که کوچه زیر سایه ی تنم بود
مهربون درخت عاشق وصل به عطر نفسم بود
سهم من از بوسه ی باد چی بگم ای داد وبیداد
همه زردی وتباهی مردن و رفتن از یاد

دست من وقت نوشتن
شکل اسم تو رو داره
وقت خوندن صورت من
خنده هاتو کم میاره
عطر یاسی که تو چیدی
ناز صد باغو خریده
ماه کامل سر سفره
گریه هامو سر کشیده
تو چه خوشرنگو عزیزی
مثل یک نت لب گیتار
 مثل فکر شعر تازه
حدس یک گل پشت دیوار
ای تو دل کو ک ای خوش آهنگ
تو شنیدنی ترینی
من پر از هوای غربت
تو هوا ی سرزمینی
ضم حریره نارفیقان
خواب آفتابی می بینه
هجرت ما وسط آب
زورقی بی سرنشینه

 پیله بستن در دل تو
کارپروانه شدن بود
گرد شعله قد کشیدن
رقص نابه مرد و زن بود
با تو باید مثل شبنم
عطرگلها رو بغل کرد
تلخیه فاصله هارو
پر کندویه عسل کرد
تو چه خوشرنگ و عزیزی
مثل یک نت لب گیتار
 مثل فکر شعر تازه
حدس یک گل پشت دیوار

چله نشين تو شدم
نبض زمين تو شدم
مرده بي دين همه
زنده به دين تو شدم
به ساعت مرگ غزل
تلخابه اي جاي عسل
بر حلقه ي نفرين شده
تنها نگين تو شدم
بي بال و بي پر در سفر
از هر چه سايه خسته تر
هر خط آخر پشت سر
تا اولين تو شدم
من بهترين تو شدم
اي حس ازبر شدني
اي خط به خط نوشتني
در زنگ از خود رد شدن
صد آفرين تو شدم
به جرم بي ستارگي
شب همه شب به سادگي
کشته شدم زنده شدم
ستاره چين تو شدم
اي تو هميشه سفري
از همه هم بيخبري
من که به کوچه می زدم
خانه نشين تو شدم

کنار پنجره شب :

فرانسوي‌ها ميگن : عشق فراموش كردن خود در وجود كسي است كه هميشه و در همه حال ما را به ياد دارد.
 

چه سعادتي است

وقتي که برف مي بارد

دانستن اينکه

تن پرنده ها گرم است.

الهی ! در سکوت افتاده ای بیش نیستم، تو دلیل سکوتم را می دانی، و  این فرقه چه آسان سکوتم را هم محکوم کردند .

الهی! می گذارم تا باز هم بگویند، چرا که تو را دارم و تو مرا بس.

الهی ! گفتی  خریدار دل شکسته ای، آوردمش ولی ارزان نمی فروشمش. میدانم بهتر از تو خریداری پیدا نمی کنم میدانم با من راه می آیی.

الهی ! ببین در راه مانده ای هستم دلتنگ وصال، دلتنگ آغوش یار، دلتنگ شنیدن صدای قلب یار. الهی دریاب !

الهی ! سادگی را به من ارزانی کن هرچند مجازاتم کنند، الهی! جنون عطا کن. جنون ، جنون ، جنون.

الهی ! کودکان چه معصوم می خندند ، کودکی عطا کن .

الهی ! خدایم! یاری ام ده که در مقابل این قوم هیچوقت سر تعظیم فرو نیاوردم چرا که سجده گاه من و تعظیم من فقط و فقط برای توست.

الهی ! یاری ام ده مقاومت کنم و بر نامهربانان لبخند بزنم. الهی یا ربی دل بی کینه عطا کن، دل بی کینه عطا کن خدایم .

الهی ! وقتی غنچه ای کوچک با نور خورشیدت شکوفا میشود وای به احوال من که با نور تو قلبم تاریک بماند و به روشنایی سلام نکند .

خدایم ! حرف بسیار است در خلوتهایم برایت سخنها دارم ......

 

من به درماندگی صخره و سنگ , من به آوارگی ابر و نسيم , من به سرگشتگی آهوی دشت ؛

من به تنهائی خود ميمانم .

 من در اين شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی , گيسوان تو بيادم مي آيد .

 تو تماشا کن که بهاری ديگر پاورچين پاورچين از دل تاريکی می گذرد و تو در خوابی

 و پرستوها خوابند و تو می انديشی به بهاری ديگر و به ياری ديگر .

حيف اما من و تو دور از هم ميپوسيم .

غمم از وحشت پوسيدن نيست

غمم از زيستن بی تو در اين لحظه پر مهر دلهره است .

ديگر از من تا خاک شدن راهی نيست .

از اين صحرا از اين دريا پر خواهم زد ؛ خواهم مرد .

 

                         و غم تـــــو , اين غم شيرين را با خود خواهم برد   

اگر آنها کسی را دارندکه بنوشند و بخندند من کسی رادارم که بسوزیم وبگرییم

اگر آنها در انبوه هم بیگانه هم اند ما در تنهائی خویش آشنای همیم

 

از خانه بیرون می زنم، اما کجا امشب . . .

شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

پشت ستون سایه ها، روی درخت شب

می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب،

می دانم، آری، نیستی، اما نمی دانم . . .

بیهوده می گردم به دنبالت چرا امشب،

هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما . . .

نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب

ها . . . سایه ای دیدم، شبیهت نیست، اما حیف!

ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب!

هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز

حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب . . .

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه . . .

بشکن قرق را ماه من، بیرون بیا امشب

گشتم تمام کوچه ها را، یک نفس هم نیست

شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب . . .

طاقت نمی آرم، تو که می دانی از دیشب

باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب

ای ماجرای شعر و شب های جنون من!

آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب؟!

                                                   

                                                                " محمد علی بهمنی"

زمستان است
دلها ز سردي سخت سوزان است
کسي از عشق نميگويد
و همچون کودکي ، مادر خود را نميجويد

همه در خانه ها چون بيد ميلرزند
و قلب سنگي خود را ، با شرم ميبندند

دگر اميد بر خورشيد نيست
که از پشت ابر سياه تنهايي
زمين مرده را هوشيار گرداند
و بذر عشق بر دلهاي خفته بنشاند

هوا تاريک و دلها سرد و غمها سخت بسيارند
نوري نيست، عشقي نيست، شوري نيست
به هرجا بنگري سرماي سوزان است
و از هر کس بشنوي گويد که ويران است

قلبها يخ زده، دلها پريشان
و مردان خسته از شبهاي نامردي

در اين بيداد اشک و سوز و سرما
مردي مست فرياد برميدارد:

کجايي اي اميد نااميدان
مگر اين عاشقان خسته را نميبيني
مگر با دستهايت اشکهاشان را نميچيني

بيا تا خفتگان بيدار گردند
و دلهاشان ز نورت يار گردند
بيا اين عاشقان را رهبري کن
برقص و پاي کوب و دلبري کن

مگر خورشيد رويت گرم سازد
زمين مرده ي بي حاصل سرد
مگر اميد وصلت شاد سازد
دل اين ديمه ي تنهاي پر درد

دو کبوتر
دو کبوتر بودند هر دو هملانه ی هم  ، هر دو هم خانه ی هم ،پر گشودند به صحرای بزرگ  شاد تا دامن دشت ،  لحظه ای چند گذشت ،نغمه خواندند و به فارغبالی
روی هر شاخه نشستند و پریدند و به شوق ،نوک منقار به هم مالیدند ،ناگه از سینه کوه ،بانگ تیری به همه دشت نشست ، رشته خواب چمن را بگسست.

دو کبوتر با هم ،به خون غلطیدند ،پرشکسته به هم مالیدند لحظه ی آخر دیدار رسید ، دیده در دیده هم یکصدا نالیدند.

دو کبوتر غم خود را با نگاهی به هم ، با وداعی گفتند . لحظه ای تلخ گذشت هر دو در خون خفتند.

ناگهان نغمه گری ناله بر آورد به کوه ناله ای پر اندوه :

ای خدا لحظه ی شادی چه کم است .

زندگی دشت غم است .

چه توان کرد در این دشت غریب،غم و شادی به هم است .

اشک من می گوید : عمر ما آه و دم است غم من کشت مرا

 ای خدا لحظه ی شادی چه کم است .