مي خواهم از باهم بودن حرف بزنم ميخواهم از با تو بودن بگويم از اينكه
  چه لذتي داره گرفتن دست گرم تو غرق شدن در نگاه مهربانت.
  ميدانم حضور تو در زندگي من ريشه دوانده ومن حيران حضور ت و در وجودم هستم
  باز مي خواهم برايت بنويسم از نوشتن خسته نمي شوم . . . . . چون مخاطبم تو
  هستي چون مي خواهم از عشق بگويم.
  امشب باز هم براي تو مي نويسم ..... آري تو  باز هم تو  فقط تو 
  براي تويي كه آبي ترين آبي ها هستي
  هنگامي كه با چشمان پر تمنا به دنبال واژه اي براي گفتگو با تو مي گردم  
  آن هنگام كه تمام توان باقي مانده ام براي گفتن چند حرف ساده از چشمانم بيرون مي زند
  ديگر احتياجي به گفتن و خواستن نيست چشمانم با تو مي بينند و لبانم با تو مي گويند
  من هميشه خيال مي كردم كه خودم را مي شناسم و مي ديدم كه نوع نگاهم با بقيه متفاوت است
  خيال مي كردم كه متفاوت هستم و راستش بيشتر دلم مي خواست كه اينطور باشم 
  دلم ميخواست نكته و كانونم تو باشي و از سر همين موضوع به خودم مي پيچيدم
  حال ميبينم نسبت به همه چيز احساس تازه اي يافته ام چرا كه تو لطيفترين احساسات مرا بر انگيخته اي
  . . . .
  در گذشته عشق براي من واژه اي نا شناخته بود اما حالا مي بينم كه در اعماق وجودم ، هر بافت ، هر عصب
  هر هيجان ، هر احساس من در التهاب است در شور شگفت انگيز .... عشق
  حال دريافتم كه عشق ما حتي از آنچه در روياها مي ديدم نيز زيبا تر است و آن عشق تنها از آن‌‌ٍ توست
  من عاشق تو هستم. . . . تو همان ستاره در اوج آسمان روياهايم هستي كه من هر شب تو را در آسمان رويايم مي بينم
  و تو نيز با حضورت شبم را روشن مي كني و با درخشندگيت مهتاب را گوشه گير
  بدون تو هميشه ويرانم ، آبي تر از وجود تو پيدا نمي شود
  دريا بدون تو معنا نمي شود اما. . . . افسوس كه بين ما فاصله اي است ، فاصله اي كه عشق من وتو را زير سوال مي برد
  عاشقت هستم اما فاصله بين من و تو اين رنگ عشق را كم رنگ و اسير خودش كرده
  ولي من همان آسمانم كه عاشق تو هستم اي دريا

(ــــ ـــــ ــــ ).

پرودگارا مرا ابزار آرامش قرار ده
 بگذار هر جا نفرت است عشق درو کنم
و هر جا آسيب است عفو
هر جا شک است ايمان
هر جا نوميدي است اميد
هر جا تاريکي است نور
و هر جا غم است سرور
اي پروردگار عالم لطف کن
تا بيشتر در پي تسکين بخشيدن باشم تا آرام شدن
همانطور که مي فهمم فهميده شوم
همانطور که دوست دارم دوست داشته شوم
زيرا در اثر دادن است که دريافت مي کنم
در اثر بخشيدن است که بخشيده مي شوم
ودر مرگ خود است که در زندگي جاودان متولد مي شود

********************************************************************

    کتابي برگ برگم......

    کدام صفحه مرا خوانده اي؟

    هر ورق من دردي پنهان ....

    بگو از من چه ميداني؟

    نام من زن است!

   با سر فصلي جاودانه....

   مخدوش!

   چرا بسنده ميکني؟

   تنها به جلد زيبايم!

   هر سطر من کتابي از نگفته هاست

   نخوانده مرا بستي؟!

   باورم کن..!منم سر فصل زن..!

   در ذهن هميشه خفته ي هستي!

  لب فروبسته اي که چه؟

 هم قصه هم واژه هم آغاز منم!

  دوباره بخوان مرا!

  چنگي تازه بزن به روح آوازم?

  من واژه اي سر کشم?

  تو سن ترين کلام!

  خشمي ترين  پلنگ !

           که هر برگ من درون خانه اي?

          نشسته دربيتي نظاره گرمرگ خويش

                                             اما!

  آنان هنوز در پي انکار منند!

  کتابي برگ برگم..

   سبز? سرخ?   زرد!

   سهم من اين نيست باورکن

   من چشمه ي جوشنده ي هستيم....

   من ضربان لحظه لحظه زندگيم

   من ماندنيترين فصل خدا

    قافله سالاري مانده از کاروان

                        تاريخ جهل به جا!!!!

***********************************************

در بهار اين کوچه

چه قدر گم شده باشم و

پيدا نشده باشم خوب است؟

در پاييز اين خيابان

چه قدر نتوانسته باشم

آرزوهايم را از باد پس بگيرم

                                     خوب است؟

و چه قدر شعرهايم را

                         در اين خانه

_همين خانه _

 

پاي همين خرمالوها

                            چال کرده باشم، خوب است؟

به گمانم

مي شد فقيرترين باغ ها را

دوبار و هر بار هفت پاييز

                              با آنان

                              چراغاني کرد

و بيش از اين و

                       شايد

                          آنقدر خيلي بيش از اين

   که مي شد جرات کرد و با آن

به اجراي ديگري از لبخند تو 

                                     انديشي

***************************

 

تو به من خنديدي و نمي دانستي من به چه دلهره سيب از باغچه همسايه دزديدم

باغبان از پي من تند دويد،سيب را دست تو ديد،غضب آلود به من کرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک،

و تو رفتي و هنوز سالهاست در گوش من آرام آرام، خش خش گام تو تکرار کنان ميدهد آزارم

و من انديشه کنان غرقه اين پندارم،که چرا باغچه ما سيب نداشت

                                                           (حميد مصدق

عجب صبری خدا دارد!

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
همان یک لحظه اول
که اول ظلم را می دیدم
جهان را با همه زیبایی و زشتی
بروی یکدگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم
نخستین نعره مستانه را خاموش آندم
بر لب پیمانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که می دیدم یکی عریان و لرزان دیگری پوشیده از صد جامه رنگین
زمین و آسمان را
واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
نه طاعت می پذیرفتم
نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده
پاره پاره در کف زاهد نمایان
سبحه صد دانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها یکی مجنون صحراگرد بی سامان
هزاران لیلی نازآفرین را کو به کو
آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپای وجود بی وفا معشوق را
پروانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
بعرش کبریائی با همه صبر خدایی
تا که می دیدم عزیز نابجائی ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد
گردش این چرخ را
وارونه بی صبرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم
که می دیدم مشوش عارف و عامی ز برق فتنه این علم عالم سوز مردم کش
بجز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکری
در این دنیای پر افسانه می کردم

عجب صبری خدا دارد
چرا من جای او باشم
همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد
وگرنه من جای او چو بودم
یکنفس کی عادلانه سازشی
با جاهل و فرزانه می کردم

عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

من تو را مي فهمم

                      من صداي پرش بال تو را مي فهمم

                      پر پرواز پر از آوازي

                       بام اين خانه تو را مي خوا هد

                      اي نواي خوش هر پرده ي عشق

                    زير لب از تب اندوه شفق مي خوانی

  من تو را مي فهمم

                     شعر من از تو به هر پرده سخن مي گويد

                    عاشقان گوش کنيد اين نواي عشق است

چه مي داني؟
تو از انسان و احساسش چه مي داني ؟ چه مي داني كه من از عشق سرشارم ؟

چه مي داني در اين شبهاي تنهايي ميان اين همه غربت دلم شور تو را دارد؟

تو از هق هق چه مي داني؟

چه مي داني كه مدتهاست مرغ دل به عشق كوي تو پر مي زند اينجا؟

چه مي داني پريشان حالي درويش عاشق را در اين هستي بي مستي ؟

تو از تنهايي و گريه ، تو از گم كرده و تكيه ، تو از انسان شرمنده

چه مي داني ...؟

شک رازيست ٬ لبخند رازيست ٬ عشق رازيست
اشک آن شب ٬ لبخند عشقم بود
قصه نيستم که بگويی ٬ نغمه نيستم که بخوانی ٬ صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی ٬ يا چيزی چنان که بدانی
من درد مشترکم ٬ مرا فرياد کن !
درخت با جنگل سخن می گويد ٬ علف با صحرا ٬ ستاره با کهکشان ٬
و من با تو سخن می گويم .
نامت را به من بگو ٬ دستت را به من بده ٬ حرفت را به من بگو ٬
قلبت را به من بده !
من ريشه های تو را دريافته ام ٬ با لبانت برای همه ی لب ها سخن گفتم
و دستانت با دست های من آشناست .
در خلوت روشن با تو گريسته ام ٬ برای خاطر زندگان ٬
و در گورستان تاريک با تو خوانده ام زيباترين سرود ها را ٬
زيرا که مردگان اين سال عاشق ترين زندگان بودند .
دستت را به من بده ٬ دستهای تو با من آشناست .
ای دير يافته با تو سخن می گويم .
به سان ابر که با طوفان ٬ به سان علف که با صحرا ٬
به سان باران که با دريا ٬ به سان پرنده که با بهار ٬
به سان درخت که با جنگل سخن می گويد .
زيرا که من ريشه های تو را دريافته ام .
زيرا که صدای من با صدای تو آشناست