عمر من غارت شد و غارتگر از من دور شد
من صبوري كردم و تاراجگر مغرور شد

عمر من همراه با تكرار روز وشب گذشت
شمع فانوسه جواني دم به دم كم نور شد

خويشتن را بشكني ايثار اگر از حد گذشت
پاكبازي هرچه كردم دشمني منظور شد
 

راه را از چاه در هرلحظه اي بايد شناخت
يك قدم غافل شدن يك عمر راهم دور شد

اي جوان كي گفته فصل انتهاست
فصل اميد است و روز ابتداست
زندگي را با چراغ معرفت آغاز كن

در ركاب دوستي با همسفر پرواز كن
در ميان راه اگر پروانه اي ره بر تو بست
عاقلانه با صبوري راه بسته باز كن

عمر من غارت شد و غارتگر از من دور شد
من صبوري كردم و تاراجگر مغرور شد
 

عمر من همراه با تكرار روز وشب گذشت
شمع فانوسه جواني دم به دم كم نور شد

من به تنگ آمده ام از همه چيز

بگذاريد هواری بزنم :

 آی . . . !

با شما هستم !

اين درها را باز کنيد . . . !

من به دنبال فضائی می گردم ،

لب بامی ،

سر کوهی ،

دل صحرايی . . .

که در آنجا نفسی تازه کنم .

آه . . . !!!

می خواهم فرياد بلندی بکشم ،

که صدايم به شما هم برسد !

«« من به فرياد ،
ـــ همانند کسی
. که نيازی به تنفس دارد ،
. مشت می کوبد بر در ،
. پنجه می سايد بر پنجره ها ، ـــ
محتاجم ! »»

من هوارم را سر خواهم داد !
چاره ي درد مرا بايد اين داد کند !

از شما
« خفته ي چند‌ » ،
چه کسی می آيد با من فرياد کند ؟

                                                                       ( فريدون مشيری )

 

امروز آتش زدم ...
مشتي كاغذ سفيد ...
كه با اشكها ، هقهقها و اميدي محال  سياه شده بودن...
كاغذهايي كه با روياهايم نقاشي شدند ...
هنوز بوي رنگ و قلمو مي دادند...
بوي رنگ عشق و قلم مويي از جنس دستان لرزانم ...
امروز آتش زدم صدايش ، آرزوهایش و نگاه لخت و عريانش را...
آتشي سرخ ...
سرختر از چشمان اشكبارم ...
سرختر از همه غنچه هايي كه از شاخ چيدم شاداب ...
و پژمردند در گلدان دستان مغرورش...
امروز آتش زدم ...
همه نوشته هاي بغض آلود و كودكانه ام را ...
همه ي حرفهاي تنهايي و بيكسي ..
همه ي يادها و خيالهاي محال ...
همه ي سكوتها و فريادهايم ...
همه ي دقدقه هاي صورتي ... 
همه ي فردا هاي خيالي...
همه ي خواهشهاي كالم را...
همه ي نقشهاي زيبا كه او مي كشيدي  و من بايد اجرا مي كردم ...
همه ي بايدها را ...

امروز آتش زدم بودن ديروزم را ...
وخاكسترش را به باد سپردم  ...
به بادي وحشي ...
تا ديگر طرحي از بودن او در قلبم نماند...
و باز غريبانه براي معصوميت آرزوهايم اشك ريختم ...
خدايا دستان سرد وتنهايم را ببين ...
خدايا بيكسي هايم را درياب ....
خدايا اندك توانم را از من مستان ...
خدايا من ماندم و تو ماندي وديگر هيچ ...
پس يادم كن به نيم نگاهي ...
كه قلب ترك خورده ام مي هراسد كه در به روي كسي بگشايد ...
تو بگشاي اين در را به سوي كسي كه تو مهمان خانه ي دلش هستي چه با وضو وچه بي وضو  ....

پدر

من به طنين شيرين صداي تو محتاجم.... من از تنهايي ميميرم من از هجوم اين همه نگاه پرسش گرِ من از زخم هزاران خاطره ميميرم....

رهايم مکن.

من بسيار خسته ام .

 تمام اميد هاي طلايي وجودم ,خرمن خرمن خنده هايم,دنياي شاد کودکانه ام , افسانه هاي رنگارنگم, حتي اشکهايم!!!!! ديگر به ياري ام نمي آيند .

من بسيار تنهايم....
وقتي صفحه صفحه مرا مي خواني   صدايم کن!
وقتي تمام واژهاي دلم را مي بيني, وقتي مرا خط به خط مي فهمي ,وقتي در دلم نهال عشق مي نشاني, وقتي دعايم مي کني تا نلغزم , وقتي از تمام بديهايم چشم ميپوشي,وقتي تمام روز در دلم غوغا به پا مي کني ,   وقتي سلامهاي کوچک تنهايم را پاسخ مي گويي............

صدايم کن .....

 

دلا رفيق سفر بخت نيكخواهت بس                  نسيم روضه ي شيراز پيك راهت بس