آه باران بر من ببار!
بر من ببار!
شايد غبارهاي غمگين وجودم را بشويي

بر من ببار شايد اين نخوت و سستي؛
خاموشي و سكوت ؛
وهم و خيال ؛
را بشويي ...
بر من ببار اي باران !
خيسم كن ...
غرقم كن ...
در موجهاي سركش دريايي دور ؛
در ابهت كوههاي بلند قامت ؛
در طلوع تقدري نو ؛
و در غروب تقديري شوم ...
مرا بشور و با خود ببر!
تا آسمانهاي عاري ازچراغهاي رنگي ؛
آسماني بدون قانون بودنها و ماندنها و رفتنها ؛
آسمانهايي تهي از بايدهاو اگرها و شايدها
و ايكاشهايي كبود ...
آسمان ... دريا ... كوه  ... كوير ..

مرا ببر به لامكاني كه احدي را قدرت يافتنش نباشد ...
مرا بشور !
وقطره قطره اشكم كن !
جاري ساز...
در چشمه هايي خاموش ولي پر اميد ..
مرا راهي دريا كن ...
محو كن !
ناپيدا كن !
مرا بميران در نفسهاي خاموش مرگ ...
مرا بميران در هق هقهاي درد ...
مرا بميران در غم نبودن همه كس و هيچ كسهايي
كه هست و نيستشان نامعلوم است ...
مرا جلا بده !
در پستوي نمكناك زمان ...
كه قلبها را زنگار ميدهد ...
زنگاري نارنجي ... زرد ... آبي ...
زنگاري كه محبت را راهي ديار خيالات مي كند !
ديار خواهشهايي  شهوتناك ...

مرا بيرنگ كن !

مرا ببر از اين ديار
اين ديار غصه هاي هزار چهره ؛
كه در كمين خوشبختيها نشسته اند ...
ودستهاي التماس را نمي ببنند !
نمي خواهند ببينند!!!

آه باران مرا نيز از خود كن .
دختري باراني !
كه چشمان هميشه گريانش ،
سهمي از ابرهاي آسمانت شود ...
رعد و برق هقهق هايش ،
هم ناله بغضهاي آسمان ...
و هم آواز با تو عشق را زمزمه كند ...
بخواند آواز روييدن را ...
آهنگ سيراب شدن را ...
و بشويد همه زشتيها و خيالات شوم را ...
و دنيايي تازه سازد با سر انگشتان ظريف ولي شفاف و بارانيش ...
كه تكبر واژه غريبي است با نم نم وجو د لرزانش ...

آه باران ببار بر من ...
بر من خسته ببار ...
شايد روزي اين  من ديگرجزئي از  خاك نباشد ...
و باران شود وببارد ...
بر همه دستان محتاج و چترهاي وحشت زده تو  ...
شايد روزي ببارد اين من باراني ...